Er is een beeld dat de ronde doet over mensen die aan zichzelf werken.

Dat ze rustig zijn. Altijd. Dat ze nooit meer geïrriteerd raken. Dat ze met een sereen glimlachje door het leven gaan, bovenaan een denkbeeldige berg, ver boven de chaos van het gewone leven.

Zen. Verlicht. Heiliger dan de paus.

En als je dan wél aan jezelf werkt? Dan verwacht je dat misschien ook een beetje van jezelf. Of anderen verwachten het van jou.

“Jij doet toch aan al die innerlijke dingen? Dan moet je toch wel…”

Ik heb al zo veel aan gekeken ik ben nu wel klaar toch?

Je wordt niet ineens iemand die nergens meer door geraakt wordt. Je wordt niet immuun voor pijn, irritatie, verdriet of twijfel. Het leven blijft je triggers geven. Er blijven uitdagingen komen. Er blijven momenten zijn die je raken, soms diep.

Dat verdwijnt niet. En eerlijk gezegd? Dat hoeft ook niet.

Wat wél verandert, ben jij. Niet wat er op je afkomt. Maar hoe je erin staat.

Je gaat sneller voelen wat van jou is en wat niet. Je herkent patronen terwijl ze nog bezig zijn in plaats van achteraf. Je reageert waar je vroeger reageerde. Je ademt waar je vroeger explodeerde. Je stapt weg waar je vroeger bleef.

Je stelt grenzen, niet met gebalde vuisten en een knoop in je maag, maar gewoon. Omdat het klopt. En de mening van een ander? Die doet soms nog wel iets. Maar hij bepaalt niet meer wie je bent. Dat is het verschil.

Niet dat je boven het leven staat. Maar dat je er steviger in staat.

Er is een moment en ik zie het regelmatig in mijn praktijk, dat iemand terugkijkt en zegt: “Weet je wat raar is? Ik ben niet veranderd wat ik voel. Maar ik ben veranderd in hoe ik ermee omga.” En in die zin zit alles.

Want stel je voor: dezelfde situatie, dezelfde trigger, dezelfde boodschap van diegene die altijd iets in je losmaakt.

Vroeger: maagkramp. Inzakken. Twijfelen. Drie dagen later nog bezig met wat je had moeten zeggen.

Nu: je voelt het. Je ziet het. Je denkt: ah, dit weer. En je kiest bewust hoe je reageert. Of niet reageert. Dat is geen onverschilligheid. Dat is vrijheid.

En ja daardoor voel je je wél veel vaker rustig. Meer in balans. Meer jezelf.

Niet omdat alles opeens perfect is, maar omdat jij niet meer wankelt bij elke windvlaag.

En dat is, als ik eerlijk ben, nog veel fijner dan “altijd zen” zijn. Want altijd zen? Dat is een masker. Stevig in jezelf staan terwijl het leven gewoon doorgaat, dat is echt.

Herken jij dit gevoel? Dat je wél gegroeid bent, maar dat het leven je gewoon blijft uitdagen? Of verlang je hier juist naar, naar die rust, die stevigheid, dat gevoel van ik sta hier?

Dan hoor ik het graag. Of we praten er verder over. 🤍